Τρωάδες

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει με ένα ensemble 22 ηθοποιών — ανάμεσα στους οποίους και μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει— κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και ζωντανή μουσική επί σκηνής· μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως  συλλογική μνήμη, μα —κυρίως— για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.

Στις Τρωάδες του Ευριπίδη, τα σώματα των γυναικών δεν ήταν πάντοτε υπό κατοχή. Παρότι μεγάλωναν σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, ήταν —για τα μέτρα της εποχής— ελεύθερες: είχαν επιλογές, όνειρα και τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Καθώς, όμως,  το τέλος μιας εποχής, μιας ζωής δοξασμένης και άλλοτε απλώς υποφερτής, της ίδιας της Ιστορίας τους, πλησιάζει, οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που γνωρίζει πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί.

Στο ανέβασμα της Ελένης Ευθυμίου, οι Τρωάδες δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της βασιλικής οικογένειας που αναμένουν την τελική διαλογή. Τα σώματά τους αναμειγνύονται με άλλα σώματα —ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα— που ούτε πριν από τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους και που συνήθως δεν έχουν το προνόμιο της αφήγησης, σώματα που το σύστημα επιδεικτικά αγνοεί, που η εξουσία επιλέγει με ποιον τρόπο θα διαχειριστεί ή θα αφανίσει. Σε αυτό, άλλωστε, ο πόλεμος είναι «δίκαιος»: εξισώνει πάντα το πολύ με το λίγο και με το καθόλου…

Κι αν όλα αυτά τα δέρματα, οι ψυχές, τα βλέμματα, οι μήτρες, οι μνήμες μπορούν να ιδωθούν συμβολικά ως οι (από πάντα) καταπιεσμέν(ες)οι αυτού του κόσμου, η παράσταση  θέτει ένα ερώτημα: μπορούν αυτά τα υποκείμενα να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής; Πώς; Κραυγάζοντας το μίσος, θρηνώντας ή γελώντας μέσα στο χάος και το αδιέξοδο; Υπάρχει άραγε τρόπος οι ηρωίδες να επαναοικειοποιηθούν τα σώματά τους;